اینجـــــــا بـر تختــــــــه سنگ پشت ســــــرم نارنجـــــــــزار رو در رو دریا مرا می خوانـد! ســرگــردان نگاه می کنــــم مــــــــــــــــی آیم ، مــــــــــــــی روم آنگاه در میابم که همه چیز یکسان است و بــــا این حال نیست! آسمان روشن و آبی کنون ابر و ملال انگیـــز سپید پوشیده بودم با موی سیاه اکنون سیــــاه جامــه ام با موی سپیـــــــد مــی آیـــــــم ، مــــــــی روم می اندیشم که شاید خـواب بـــوده ام می اندیشـــــــــم که شـــــــــــاید خـواب دیده منبع
درباره این سایت